1. Home
  2. News
  3. Φωτεινή Στεφανίδη: «Οκτώβρης αυτοκράτωρ χωρίς το κάστρο του καλοκαιριού»

Φωτεινή Στεφανίδη: «Οκτώβρης αυτοκράτωρ χωρίς το κάστρο του καλοκαιριού»

Φωτεινή Στεφανίδη: «Οκτώβρης αυτοκράτωρ χωρίς το κάστρο του καλοκαιριού»
Φωτεινή Στεφανίδη: «Οκτώβρης αυτοκράτωρ χωρίς το κάστρο του καλοκαιριού»

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Το σπίτι μύρισε κιόλας φθινόπωρο. Κι είμαστε ανέτοιμοι πάλι, χωρίς πουλόβερ και κασκόλ. Απρόσμενα σύννεφα απ’ το πρωί σκοτεινιάζουν τους λόφους…»
Γιάννης Ρίτσος, «Αργά, πολύ αργά μέσα στη νύχτα»
«Νοτίζει το χώμα, έρχονται οι βροχές που περιμένει η γη να ξεδιψάσει από του καλοκαιριού την κάψα. Κι ανάμεσα, γλυκές μέρες, ζέστη, μαλακός ήλιος – “μαλακτικό το φως του Οκτωβρίου” (Δημουλά). Άνθη, άνθη παρηγορητικά, επίμονα, τρυφερά· κρόκοι κίτρινοι, ροδαλά κυκλάμινα, τα τελευταία ρόδα στους κήπους, γιασεμιά σε υπέροχη έξαρση –έναστροι ουρανοί είτε βραδιάζει είτε φέγγει– μαζί τους και τα νυχτολούλουδα. Αγιοδημητριάτικα χρυσάνθεμα, μαβιά ρείκια, μια τελευταία τελεία στο καλοκαίρι από τα σπάρτα κι άλλη μία από τη ροζ και την άσπρη πικροδάφνη. Η γαζία ετοιμάζεται για τη φθινοπωρινή ανθοφορία που θα τη βαστήξει μέχρι να της παγώσει τα χνουδωτά ανθάκια της ο χιονιάς. Το τελευταίο τζιτζιτζι αυτόν το μήνα και μόνο στα νότια, μετέωρο το καλοκαίρι, και σαν σίγουρο το γαϊδουροκαλόκαιρο ότι δεν θα φανεί ξανά ο χειμώνας. “Αυτοκράτωρ με πορφύρα ο μην Οκτώβρης” (Εμπειρίκος) αφήνει το κάστρο του καλοκαιριού στο έλεος των νοτιάδων του και στρώνει πλούσιο τραπέζι απ’ του καλοκαιριού τα καλούδια». Καλοδεχόμαστε τον Οκτώβρη με τη Φωτεινή άλλη μια χρονιά.

-Το τραπέζι του;

Και τι δεν έχει εδώ επάνω. Το σύκο το ξερό μαζί με το δαφνόφυλλο, φρέσκο ακόμη θαρρείς και τρυφερό έχει επάνω του όλο τον ήλιο του Αυγούστου. Το νέο το κρασί απ’ του Σεπτέμβρη το σταφύλι –τ’ Άη Δημήτρη ανήμερα το ανοίγει κι ευωδιάζει φρούτο ο κόσμος και ζαλίζεται όποιος πιει με τη δεύτερη γουλιά– νέκταρ. Τ’ αμύγδαλο το λιασμένο κι αυτό στον ήλιο του Σεπτέμβρη. Το πρώτο κάστανο, το πρώτο καρύδι. Την πράσινη την ελιά την τσακιστή. Τον τραχανά τον φρεσκοαπλωμένο. Τη λιαστή την ντομάτα. Τον ξερό το δυόσμο, τον βασιλικό, τη ματζουράνα. Το φρέσκο το μήλο, το σταφύλι το τραγανό αυτό που λέμε φράουλα, αχ πατέρα, πώς σ’ άρεσε…

-Το χρώμα του μήνα;

Κόκκινο χωρίς αμφιβολία, ρουμπίνι όπως τρέχει από το γιοματάρι στο ποτήρι – αυτό το γυάλινο ποτήρι με τα κεντίδια, που έπινε μέσα ο παππούς μας, κι εκεί μέσα το κρασί έχει άλλη γεύση. Κόκκινο, κατακόκκινο σαν τους καρπούς του σχοίνου και σαν τα κούμαρα, σαν τον κράταιγο και τις κυνοροδιές που κοκκινίζουν τον τόπο. Κόκκινο, αιμάτινο σαν τα ρόδια, μέσα κι έξω – ολόδικός του του Οκτώβρη αυτός ο καρπός. Κι ακόμα χρυσό, σαν το φθινόπωρο μιας και είναι η καρδιά του· σαν του κάστανου τ’ αγκάθια, σαν του καρυδιού τη φλούδα. Μα και γαλανό, αυτό το γαλανό που δίνει στη θάλασσα το μαλακτικό το φως. Πώς ταιριάζουν και τα τρία χρώματα μαζί.

-Οι μέρες του οι ξεχωριστές;

Συγκεντρωμένες δυο μεγάλες μέρες εκεί στο τέλος. Τ’ Άη Δημήτρη του Μυροβλήτη στις 26, και η 28η. Στη μια ανοίγουμε το νέο κρασί και στολίζουμε χρυσάνθεμα ένα παλικάρι σε κόκκινο άλογο, στην άλλη υψώνεται η σημαία και ο κόσμος πασχίζει να βαστήξει την πατρίδα ελεύθερη, ακόμη πασχίζει.

-Οκτώβρης 2020;

Αμφίβολα όλα. Τα σταθερά τα είπαμε παραπάνω. Κρατιόμαστε γερά από αυτά και προχωράμε. Είναι τα μόνα που εννοούν αυτό που λένε από τότε που υπάρχει αυτός ο τόπος.
Σημ.: Η φωτογραφία από τον Σχοινιά Αττικής, τέλος Σεπτεμβρίου 2020
more...
© 2020 - Livemedia. All Rights Reserved