1. Home
  2. News
  3. Φωτεινή Στεφανίδη: «Νοέμβρη, Νοέμβριε, ήρθες ξανά» Tου ΓΙΩΡΓΟΥ...

Φωτεινή Στεφανίδη: «Νοέμβρη, Νοέμβριε, ήρθες ξανά» Tου ΓΙΩΡΓΟΥ...

Φωτεινή Στεφανίδη: «Νοέμβρη, Νοέμβριε, ήρθες ξανά» Tου ΓΙΩΡΓΟΥ...
Φωτεινή Στεφανίδη: «Νοέμβρη, Νοέμβριε, ήρθες ξανά»
Tου ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ

«Θά ’ρθεῖ ὁ θάνατος σάν σιγανή βροχή στό προσκεφάλι σου
νά σοῦ μουσκέψει τά μαλλιά, τό μέτωπο, τά μάτια.
Θά ’ναι φθινόπωρο.
Δέ θά ’σαι τίποτα,
δέ θά ’σαι ἄγγελος,
δέ θά ’σαι ἀέρας κι οὐρανός.
Θά εἶσ’ ἐγώ, πού δέν μπορῶ χωρίς ἐσένα.
Θά ’ρθεῖ ὁ θάνατος,
θά ’ναι φθινόπωρο,
κι ἐσύ δέ θά ’σαι».
Δημήτρης Παπακώστας, «Αδέσποτα σκυλιά», σ. 61, Ποταμός 2015

«Ήρθε σκουραίνοντας τα κόκκινα, βαθαίνοντάς τα σιγά σιγά μέχρι να τα φτάσει στα μαύρα του χειμώνα. Ήρθε με τη σιγανή του τη βροχή να ξεπλύνει το αίμα του Οκτώβρη: τους χυμούς των ροδιών, το κρασί που έσταξε στο πάτωμα, το αίμα το παλιό, εκείνο που δεν καθαρίζει, το ροδαλό χρώμα από τα μάγουλα, μαζί και τις κόκκινες, τις ρόδινες χαρές που γίναν λύπες. Ήρθε με τα κυδώνια του, με τα σταφύλια του τα χειμωνιάτικα, με το κρασί του φρέσκο φρέσκο, με τις γιορτές του, τους γιατρούς τους Ανάργυρους που τώρα κι αν είναι μόνοι και διωκώμενοι, τις Κατερίνες του, τους Αρχαγγέλους του, τις μικρές, τρυφερές Μαρίες του. Ήρθε o Νοέμβρης κι είμαστε πάλι απροετοίμαστοι, πάλι σκουπίζουμε την τελευταία σταγόνα θάλασσας, πάλι δεν βρίσκουμε το μάλλινο, και παγώνουν χέρια, γόνατα, καρδιές». Μιλάμε με τη Φωτεινή για τον Νοέμβρη, τον φετινό Νοέμβρη.

-Πώς μας υποδέχεται;

Με τα πιο τρυφερά γενέθλια, μαζί και τη γιορτή των Αγίων Αναργύρων, μαζί και το ένα και μοναδικό εφέτος ανθάκι στο κυκλάμινο της γλαστρούλας της πίσω αυλής, κι ακόμα μ’ ένα τσουβάλι καρύδια κι ένα καλάθι κάστανα, κοντά τους κι ένα ζωγραφιστό όπως είναι πεσμένο στο χώμα. Και μ’ όλα τούτα και το δάκρυ που εφέτος βαστά το μικρό άγριο κυκλάμινο, το ημερωμένο, που σαν να μνημειώθηκε επάνω του από τη σιγανή βροχή του ποιήματος του Δ.Π.

-Και τι του ζητάμε;

Να μας συγχωρέσει που δεν τον πιστεύουμε. Που νομίζουμε ότι τα ξέρουμε όλα. Μόνο να σταματήσουμε την κατρακύλα μας. Να σταματήσουμε πια. Να σταματήσουμε να πνίγουμε την άρτια ζωή που μας δόθηκε για χάρη της άλλης, αυτής της ελεεινής που κατασκευάσαμε και καμαρώνουμε τώρα τ’ αποτελέσματα. Να βγάλουμε τη μάσκα, την όποια μάσκα, ο νοών νοείτω. Να διώξουμε τον πανικό, στη θέση του να έρθουν τα δώρα του Νοέμβρη, τα τόσο στιβαρά απέναντι από ένα κομμάτι πανί και δυο σταγόνες φτηνό χημικό αντισηπτικό.

-Θυμός;

Όχι, το αντίθετο, ευγνωμοσύνη γι’ αυτό που μας δίνει ο κάθε μήνας, κι έτσι όπως ανταμώνουμε εδώ -πόσα χρόνια Γιώργο βρέξει χιονίσει- και λέμε τα ίδια θαρρείς που ίδια όμως δεν είναι, ο ιερός ρυθμός κι αν επαναλαμβάνεται, κι αν φτιάχνει κύκλους, ποτέ δεν είναι ίδιοι, ποτέ δεν αντιγράφει η φύση τον εαυτό της. Κι αν υπάρχει πίκρα είναι που δεν μπαίνει ο νους του ανθρώπου πια στη λογική, στην ελευθερία της φύσης και να λυθούν τα ζητήματα ένα ένα. Μα τι λέω, η φύση δεν ζητάει ανταλλάγματα, κι ίσα ίσα γιατρεύει τις πληγές που τις κάνουμε και μας ξαναδίνεται. Ωστόσο κάποτε θα έρθει μια μέρα αλλιώτικη, «Θα ’ρθεί»…

-Πώς τον ονειρεύεσαι εφέτος;

Ονειρεύομαι να ξυπνήσω. Να ’ρθει μια αφύπνιση σε όλον τον κόσμο, φαίνονται και καλά σημάδια όσο κι αν τ’ αρνητικά θεριεύουν σαν ζιζάνια πνίγοντας ρόδα. Ένα Νοέμβρη θα ’θελα ωραίο παλικάρι να κάθεται πλάι στην ξυλόσομπα με τα μαλλιά ακόμη βρεγμένα απ’ το λιομάζωμα που μαζεύτηκε μέσα γιατί τον βρήκε ψιχάλα. Να έχει στο τραπέζι του κρασί, ψωμί και λάδι καταπράσινο, και δίπλα ελιές, όσπριο, κυδώνι, μελοκάρυδο. Τίποτε άλλο.

Σημ.: Η φωτογραφία είναι από το λατρεμένο κυκλάμινο που ήρθε στο Ηράκλειο Αττικής από τον Κοσμά Πελοποννήσου το 1999.
more...
© 2020 - Livemedia. All Rights Reserved