1. Home
  2. News
  3. Φωτεινή Στεφανίδη: «Αύγουστος ελληνικός» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ...

Φωτεινή Στεφανίδη: «Αύγουστος ελληνικός» του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ...

Φωτεινή Στεφανίδη: «Αύγουστος ελληνικός»  του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ...
Φωτεινή Στεφανίδη: «Αύγουστος ελληνικός»

του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Μακαρίζομέν σε, τέττιξ,
ὅτι δενδρέων ἐπ΄ ἄκρων
ὀλίγην δρόσον πεπωκώς,
βασιλεὺς ὅπως, ἀείδεις…»
Ανακρέων (570-485 π.Χ.)
«Έξω τα τζιτζίκια σε ξεκουφαίνουν, η φωνή τους είναι δέκα φορές πιο δυνατή απ’ τη φωνή των γρύλων και το φλογισμένο χορτάρι παίρνει ωραίους τόνους παλιού χρυσαφιού. (…) Λοιπόν μέσα στην κατάπτωση και στην παρακμή, τα τόσο αγαπητά στον Σωκράτη τζιτζίκια έμειναν. Και σίγουρα θα τραγουδάνε εδώ ακόμα αρχαία ελληνικά.»
Βενσάν βαν Γκόγκ (1853-1890 μ.Χ.)

«Πόσες φορές το ώριμο το τραπεζοφόρο καλοκαίρι του Αυγούστου κάτω απ’ το τραγούδι του τέττιγα μας έχει ευφράνει και ξεκουράσει με τη ραστώνη του. Πόσες φορές μας έχει αλαφιάσει με τα αιφνίδια στις ζωές μας. Κι ακόμη πόσες μας ξαναγεννά με τη δύναμη μιας ολόκληρης χρονιάς που φτάνει στην απόλυτη νιότη, πριν αρχίσει η ωρίμανση του φθινοπώρου. Μετράμε Αυγούστους με φωτιές, με αγάπες, με δρίμες, με κραυγές, με κεράκι ικεσίας ή και απελπισίας στο μανουάλι της Παναγιάς ή κι ακόμη στο κοχύλι ιερής ακτής, με μελτέμι που μαλακώνει, με τον τζίτζικα να χαρακτηρίζει όλα τα γεγονότα αφήνοντας κατασταλαγμένη τη μελωδία του ακόμη και μέσα στην πόλη, με ποιήματα στ’ ακρογιάλι το ταπεινό, το παλιό, πριν γίνει ακριβό αντάλλαγμα της ξεκούρασης. Με μνήμες, μνήμες που όλες τις αγκαλιάζει με τη στοργή της του Φεντερίκο η μνήμη, “Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ” – τώρα στις 21 τ’ Αυγούστου θ’ ανθίζουν το γιασεμί κι η καμπανούλα της κορόνας του». Ξεκινάει ένας ακόμη Αύγουστος, τα λέμε με τη Φωτεινή.

-Και τι Αύγουστος…
Με δοκιμασίες σε όλο τον κόσμο, με τη σκιά να φαίνεται ξανά μια ανάσα μπροστά μας, με τα ψηφιδωτά της Αγια-Σοφιάς σκεπασμένα, με το Αιγαίο και πάλι αναστατωμένο. Ωστόσο τα «νησιά ταξιδεύουν στον ήλιο, κανείς δε μιλάει» (Γιώργος Ανδρέου), οι χρυσές και του αμέθυστου οι ψηφίδες της Παναγιάς «Η Επίσκεψις» πάλλονται στο Βυζαντινό Μουσείο, οι Παναγιές ζωγραφισμένες σαν μικρές χωριατοπούλες στα ξωκκλήσια των Κυκλάδων στέκουν μισοσβησμένες χωρίς επισκέπτες και τις νύχτες ηχούν τα ιερά και ζωντανεύουν τα χρώματα και τις προσκυνούν τα πλάσματα της φύσης, τα ίδια που προσκυνούν τους αρχαίους μας θεούς και τα ερείπια των ναών τους. Πλάσματα που την άλλη κιόλας μέρα μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα στους αγγέλους. Πόσες αλεπούδες, κουνάβια, σκαντζόχοιροι, λαφιάτες κοιμούνται για πάντα ειδικά τον Αύγουστο ένεκα του θηρίου άνθρωπος πλάι στα ξανθά χωράφια, «μέσα στην κατάπτωση και την παρακμή» ακόμη κι ακόμη. Και ψηλά, ο θρίαμβος της «κομψής» ανεμογεννήτριας, είδα γραμμένο επώνυμα και «έγκυρα» πώς ξεφύγαμε επιτέλους και έμπρακτα από τα κοντόχοντρα κατασκευάσματα, τους ανεμόμυλους.

-Και ο άλλος Αύγουστος;
Απλωμένος στην ταράτσα του πατρικού σου, Γιώργο, να στεγνώσει, να μελώσει, το σύκο το αυγουστιάτικο που τρέφει και ζεσταίνει τους κρύους μήνες. Από κοντά και η σταφίδα, μικρή ή μεγάλη, μαύρη ή ξανθιά, με κουκούτσι ή χωρίς, μόνο να είναι απλωμένη κι αυτή από χέρια που γνωρίζουν και αγαπούν. Η λιαστή ντομάτα με το αλάτι της αλυκής, το θαλασσινό, το δικό μας. Οι σαρδελίτσες στο αλάτι κι αυτές με το αμπελόφυλλο να τις αγκαλιάζει πάνω κάτω. Η Παναγιές, οι φρεσκοασβεστωμένες εκκλησούλες τους, με τα δυο κεράκια και το καντήλι φροντισμένο και πλάι στα πέντε βήματα ο αρχαίος ναός και το μικρό μουσείο με τους λύχνους και τα υφαντικά βάρη. Δυο πινελιές με νερομπογιά στο πεζουλάκι ή στην αμμουδιά, ένα φιλί νεανικό κι αγκάλιασμα όλο φως. Ελληνικός Αύγουστος χωρίς μεγάλα λόγια και έργα φοβερά που μας βαραίνουν, χωρίς οθόνες, τεστ και φτιαχτές ειδήσεις.

-Στην Αθήνα;
«Μικραίνει το φεγγάρι σαν ζωντανό σφουγγάρι / και πέτρινος λωτός φεύγει και χάνεται ο καιρός / βαρύς καιρός, δριμύς καιρός πικρός / σαν ζαρκάδι μες στον Άδη…» Δεν μπορώ να σκεφτώ λέξεις πιο ταιριαστές απ’ του τραγουδιού αυτού για τον Αύγουστο της Αθήνας -και εικόνες επίσης- από την ταινία του Παντελή Βούλγαρη. Μοναχικότητα, η μοναχικότητα ολόγυμνη χωρίς τη δροσιά του νερού, χωρίς το αλάτι στα τσίνορα, χωρίς σωσίβιο, κυλάει μία μία τις ζεστές, τις «ήσυχες μέρες του Αυγούστου».

-Ονειρεύεσαι;
Ένα «κοντόχοντρο κατασκεύασμα» μακριά από τις κομψές μεταλλικές ύαινες, έναν ελληνικό ανεμόμυλο, οπουδήποτε στην πατρίδα Αύγουστο μήνα, μια στρογγυλάδα με δυο λόγια, μια αγκαλιά στο μελτέμι, μ’ ένα παραθυράκι ανοιχτό στη θάλασσα.

Σημ.: Η φωτογραφία με τον τζίτζικα, έτσι ανάποδα να στέκεται κατά το συνήθειό του, τραβήχτηκε μια από τις τελευταίες μέρες του Ιούλη του 2020 σε μουριά στον Κορινθιακό.
more...
© 2020 - Livemedia. All Rights Reserved