1. Home
  2. News
  3. Δευτερόλεπτα σε παράταξη απέναντι στο μάταιο Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ...

Δευτερόλεπτα σε παράταξη απέναντι στο μάταιο Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ...

Δευτερόλεπτα σε παράταξη απέναντι στο μάταιο  Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ...
Δευτερόλεπτα σε παράταξη απέναντι στο μάταιο

Του ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΑΡΔΑΒΑΝΗ
Ιατρού - ποιητή

Πανω στη μηχανή, κυλώντας στον οισοφάγο του μεσημεριάτικου καύσωνα. Τύλιγα σφιχτά στα ρηχά φαράγγια του μυαλού τα πρόσφατα συμβάντα δευτερόλεπτα. Τώρα τα ξετυλίγω ν' ανασάνουν.

Βγαίνοντας από το νοσοκομείο, ένα δροσερό κορίτσι. Σκυμένο στο πεζοδρόμιο, δείχνει να παίζει με κάτι στο πεζοδρόμιο. Πλησιάζω· ένα γκρίζο γενησαρούδι περιστεράκι... Δεν παίζει, προσπαθεί να το σηκώσει με ένα ξυλάκι στα τσακισμένα ποδαράκια του. Έχει πέσει από τη φωλιά του, λέει, ή είναι άρρωστο. Αν μείνει εδώ θα το πατήσουν...
Της δίνω ένα χαρτάκι "πιάσε το και βάλε το πάνω στη μάντρα. Μπορεί να το φάει κάποια γάτα αλλά θα έχει γλιτώσει το ποδοπάτημα. Έτσι κι αλλιώς χαμένο είναι!". Η κοπέλα το πιάνει απαλά και το ακουμπάει στη μάντρα - πλάι στην πινακίδα που προειδοποιεί: μην ταίζετε τα περιστέρια και άλλα ζώα στον χώρο του νοσοκομείου και γύρω από αυτόν! Μεταφέρουν αρρώστιες!
Λίγα δευτερόλεπτα απροσμέτρητης τρυφερότητας· φροντίδα για ένα πλάσμα χαμένο. Την ακολουθώ με τα μάτια καθώς ανηφορίζει μετά. Φαίνεται ανάλαφρη, νιώθει πλήρης. Την αγαπώ, ας μην ξέρω τίποτε άλλο γι' αυτήν.

Λίγο πριν, οι νεαροί γιατροί συντονίζονται με τον μεσήλικο συνάδελφό τους σε μια ακόμη τρέλα του. Διαλέγουν τις πιο όμορφες αφίσες με θαλασσινές εικόνες από Ελληνικά νησιά και τις κολλάνε στον τοίχο απέναντι στην αγαπημένη όλων νεαρή ασθενή· που θα περάσει και αυτό το Σαββατοκύριακο στο νοσοκομείο, αφού δυσκολεύεται να περπατήσει. Θα ήθελε, είπε πιο πριν στον μεσήλικο, να βλέπει θάλασσα ή το χωριό της. Σηκώνεται και πάει στο παράθυρο για να κοιτάει έξω, αλλά κουράζεται γρήγορα, εξομολογήθηκε η μάνα της στον νευρωτικό μεσόκοπο γιατρό· που ανακαλεί στη μνήμη του τα δειλινά που, ανάστατος νέος γιατρός, κοίταζε από το παράθυρο τα προσφυγικά ψιθυρίζοντας "ούτε και σένα"... Αναλογίες παράξενες...
Περνώντας μια τελευταία περιήγηση το απόγευμα, ο γιατρός παρατηρούσε κλεφτά από τον διάδρομο τα λιγνά πόδια στα κρεβάτια. Πόδια χωρίς προσδοκίες βάδισης, σώματα νεανικά πρόωρα γερασμένα. Όμως η μάχη καλά κρατεί: μπροστά ο τρελός και πίσω του οι νέοι με το πείσμα· θηρευτές του μάταιου, του χαμένου. Για λίγα δευτερόλεπτα συγκίνησης και αγάπης. Τους παρατηρώ όλους ματαιοπόρους και τους αγαπώ. Ας μη μάθω ποτέ ποια ιδιοτέλεια μπορεί να κινεί τα βήματά τους, τα χέρια τους. Αρκεί που μοχθούν κόντρα στον τελικό νικητή.

Κάποιοι άλλοι πιο πέρα, στα μέγαρα, στα υπουργεία, στα τοκογλυφεία σέρνουν τα ξίφη να σφαχτούν ανάμεσά τους για έναν πόντο Εξουσία, για ένα πάκο χαρτονομίσματα. Να στραγγαλίσουν την ανυποψίαστη πλέμπα και να χορέψουν πάνω στο χαλί των τυμπανιαίων σωμάτων τσιφτετέλι και κοσμικό ζεϊμπέκικο τσουγκρίζοντας ύστερα τα ποτήρια με το ακριβό γαλλικό κρασί -στην υγεία των κορόιδων που χαζεύουνε μουντιάλ...
Είναι ακριβή όσα μου καταμαρτυρούν για κατάθλιψη. Έχω κουραστεί πολύ παρατηρώντας τους άλλους και τον άλλον Εγώ μου.
Ευτυχώς, οι ελπίδες μου φουντώνουν από αυτά τα δευτερόλεπτα συμπυκνωμένων αναμετρήσεων με το μάταιο.
more...
© 2020 - Livemedia. All Rights Reserved